Cel wędrówki.
Ostatniego dnia wędrówki wstaje nam sie najlepiej. Czujemy podświadomie podniecenie i dumę, że dotarlismy tak daleko. Jednocześnie szkoda nam, że ta przygoda zbliża sie do końca. Nowi znajomi, przyjaciele. Czasem grupy ostatniego dnia wstają wcześniej niz zwykle. Nie czujemy jednak zmęczenia. Trzeba dziś iśc wyjątkowo sprawnie, tak aby o wyznaczonej godzinie być na miejscu. Wszystkie grupy wchodza na Jasna Górę o określonej godzinie, w określonej kolejności. Jesli przyjdziemy zbyt szybko musimy poczekac na swoja kolej. Zwykle jest to moment aby odpocząć przed ostatnim - najważniejszym etapem. Organizatorzy wręczają nam kwiaty. Już teraz wiemy, że było warto. Cała podróz była niesamowitym przeżyciem, spotkaniem z drugim człowiekiem i z Bogiem. Ruszamy ulicami Częstochowy, mijamy usmiechnietych ludzi. Wszyscy machają na powitanie i pozdrawiają nas. Ogarnia nas wzruszenie. Sanktuarium coraz bliżej , już widzimy wieżę. Machamy dookoła i śpiewamy całą drogę radosne pieśni. Wreszcie wśród tłumu dostrzegamy kogoś z najbliższej rodziny. Stoi z kwiatami i płacze. My również…za rok znów pójdziemy.
Gdzie skłonić głowę?
Duży wpływ na przebieg wędrówki ma to jak jesteśmy ubrani, jakie mamy obuwie. Co zjemy, również nie jest bez znaczenia. Jednak nie ma pielgrzyma, który po ciężkim dniu nie marzyłby o kąpieli i ciepłym, wygodnym łóżku. Na trasie liczyć mogą oni jedynie na zrozumienie I dobroć obcych ludzi. To oni muszą zdecydowac sie wpuścić kogoś obcego pod swój dach. Pielgrzymi zaopatrzeni są w identyfikatory. Jesli ktoś nas o to poprosi jesteśmy zobowiązani do udzielenia podstawowych informacji na swój temat. Zdarzają się jednak “pseudopielgrzymi” nadużywający gościnności. Trudno potem odbudowac zaufanie. Cierpią na tym oczywiście następni wędrujący. Gdy ktos regularnie chodzi na pielgrzymki, przyjęło sie , że co roku nocuje u tej samej rodziny. Często nawiązują sie przyjaźnie, czasem na całe życie. Przed kolejna droga na pielgrzymim szlaku, zwykle informuje sie gospodarzy o swoim przybyciu, na przykład wysyłając pocztówkę. Taki układ jest korzystny dla obu stron. Pielgrzym wie że ma schronienie, a rodzina która go przyjmuje, nauczona doświadczeniem ubiegłych lat, nie boi sie i wie, że daje schronienie uczciwym ludziom. Zwykle, im bliżej celu pielgrzymi maja większą trudnośc ze znalezieniem noclegu. Dlaczego? Zakładając że pielgrzymki ruszają ze wszystkich stron świata w dane miejsce, im bliżej celu tym miejscowości, które mogą gościc te rzesze ludzi, jest mniej. Czasem dana rodzina przez cały rok przyjmuje grupy pielgrzymów.
Skąd brać jedzenie?
W pierwszym dniu pielgrzymowania zabieramy zwykle cos do zjedzenia. Dzieki pomocy i wrażliwości innych, dobrych ludzi, na trasie wędrówki każdego dnia organizowany jest postój na obiad. W wyznaczonej wczesniej miejscowości mieszkańcy przygotowywują posiłek, zwykle zupy, i częstują pielgrymów. Nierzadko też na trasie mieszkańcy częstują napojami, plackiem I owocami. Każdy jak może włącza sie w to dzieło trudu i walki z własnymi słabościami. Jesli ktoś wziął nas pod swój dach na jedną noc, z pewnościa nie pozwoli nam zakończyć dnia z pustym brzuchem. Następnego dnia z kolei, poczujemy sie jak w szkole, gdy troskliwa mama, wyprawiała nas na cały dzien zmagań z obfitym śniadaniem. Nie wszyscy jednak maja tyle szczęścia. Trzeba być przygotowanym na różne sytuacje. Czasem pielgrzymi kładą sie spać głodni, gdzieś w Kościele lub świetlicy, bez możliwośći umycia się. Krążą legendy o dobrych ludziach, którzy ofiarowali i nadal ofiaruja swoją pomoc pielgrzymom. Niestety, są też negatywne przykłady.
Czego należy przestrzegać.
Każda grupa pieszo pielgrzymująca, jest zawsze grupą zorganizowaną. Jakiś czas wcześniej dokonuje sie zapisów. Nalezy udostepnić organizatorom swoje dane osobowe, adres, parafię, do której należymy, numer telefonu do kogoś z rodziny. Osoby niepełnoletnie powinny iść z opiekunem lub conajmniej mieć pisemne pozwolenie od rodziców. Na koniec trzeba dokonać niewielkiej wpłaty na rzecz pokrycia kosztów organizacyjnych. Sa też pewne zasady, których wszyscy uczestnicy musza przestrzegać. Między innymi obowiązuje bezwzględny zakaz picia alkoholu i palenia papierosów. Na trasie równiez trzeba miec odpowiedni strój. Skromność i wygoda to główne założenia. Należy ubierać sie tak, aby swoim wyglądem nie gorszyc innych uczestników. Zabronione sa bluzki na naramkach, krótkie spódnice, dekoldy, odkryte plecy i brzuchy. Obostrzenia takie stosuje sie nie tylko ze względów religijnych, ale również z mysla o ochronie zdrowia. Kilka dni marszu w słońcu może prowadzić do oparzeń i innych chorób skóry. Koniecznością jest zaopatrzenie się w nakrycie głowy, wygodne (nie nowe) buty oraz płaszcz nieprzemakalny. Zaleca sie równiez zabranie ze sobą małego, lekkiego plecaka oraz podręcznej apteczki.
Czy istnieją jakies ograniczenia?
Każdy modli sie jak potrafi. Każda forma modlitwy jest Bogu miła. Pielgrzymowac możemy wszyscy, od dziecka po osobę starszą. Nie ma ograniczeń. Coraz częściej organizowane są też piesze pielgrzymki dla niepełnosprawnych.Ograniczeniem jest jedynie nasz brak wiary, nieufność i lenistwo. Często praktykowane jest podłacznie sie pod grupe w trakcie wedrówki. Jeśli wiemy, że nie damy rady przejść całej trasy, z róznych powodów, możemy przejść jedynie kilka ostatnich etapów. Nikt niczego nam nie narzuca. Trud jaki zamierzamy podjąć jest nasza osobistą wola i modlitwą. Podczas marszu, w grupie zawsze jest obecny ktos z ekipy medycznej. W nieznacznej odległości jedzie samochód osobowy, gotowy w każdej chwili pomóc słabszym, podwieźć ich choć jeden odcinek. Nikt z maszerujących nie jest zostawiony samemu sobie, bez pomocy. W każdej chwili możemy zawrócić, przerwać nasz udział w pielgrzymce. Zwykle jednak większośc nie poddaje sie i z pomocą Boga i ludzi osiąga cel wędrówki.
Kto i gdzie najczęściej pielgrzymuje?
Obecnie prawie każdy mieszkaniec naszego kraju może uczestniczyć w pieszej pielgrzymce. Praktycznie, z każdego zakądka Polski wyrusza na szlak grupa chrześcijan. Maszerują w takie miejsca jak Częstochowa, Łagiewniki, Licheń, czy Kalwaria Zebrzydowska. Nadal najchetniej odwiedzana jest jednak Jasna Góra. Wśród znanych grup pielgrzymujących wymienic mozna: najdłuższą Pieszą Pielgrzymkę Kaszubską – trasa mierzy 638 km, a marsz trwa 19 dni. Dalej pielgrzymka Szczecińska trasa od 500 km do 613 km (Szczecin), Warmińska – trasa 450 – 550 km, słynną Poznańską Pieszą Pielgrzymkę do Częstochowy – 10-cio dniowa, czy Zgierską – pieciodniową. Poza tym znane sa również Góralskie, Żołnierskie czy Akademickie piesze pielgrzymki na Jasna Górę. W zalezności od tego ile dni możemy pielgrzymować, oraz od doświadczenia i sił jakie mamy, możemy wybrać i dołączyć się do każdej z polskich grup. Pielgrzymowanie jest jedną z najpiękniejszych modlitw. Znane jest również pielgrzymowanie autokarowe lub indywidualne
Najstarsza piesza pielgrzymka w polsce.
Polaków, w wiekszości uważa sie za naród chrześcijański. Według różnych badań, ponad 90 % obywateli przyznaje się, że jest katolikiem. Ilość wierzących czynnie uczestniczących w życiu parafii, jest jednak niestety dużo mniejsza. Przedmiotem szczególnego kultu w Polsce była zawsze Maryja. Jedną z form wyrażania miłości I szacunku stały sie w Polsce piesze pielgrzymki na Jasną Górę. Materiały historyczne po raz pierwszy wspominają o grupie katolików pieszo wędrujących do Częstochowy w 1611 roku. Było to Bractwo Różańca Świętego z Żywca. Pielgrzymka zorganizowana została z okazji Święta Przenajświętszej Trójcy. Ponadto, w 2007 roku 397 raz wyruszyła pielgrzymka z Sieradza. W 1642 roku natomiast, po raz pierwszy, podążali szlakiem prowadzącym na jasna Górę, pielgrzymi z Gliwic. Dzis w całej Polsce organizowane sa pielgrzymki do szczególnie czczonych miejsc. Zwykle w okresie letnim setki Polaków, poprzez swój trud, ból i pot, dziekuje lub wyprasza dla siebie lub swojej rodziny liczne łaski. Również wielu emigrantów pielgrzymuje do Polski, czerpiąc z tej formy modlitwy siłę i wiarę.